23-05-2017

Ervaringen met thuiszitters delen in de bioscoop

Ervaringen delen over thuiszitters na het kijken van de film Life, Animated. Dat was de insteek van de filmbijeenkomsten die werden georganiseerd door het iHUB ontwikkelplein. In Rotterdam, Utrecht en Amsterdam gingen bezoekers het gesprek aan. Een veelgehoorde opmerking: ‘Kijken we wel echt naar het kind dat thuiszit? Of laten we ons leiden door het systeem?’ Ervaringen delen en tot mogelijke oplossingen komen voor thuiszitters. Dat was de insteek van de filmbijeenkomsten. De film is indrukwekkend en voor sommigen ook herkenbaar. Owen Suskind uit de film maakt veel los. Deze autistische Amerikaanse jongen worstelt met het leven. Zijn liefde voor Disneyfilms helpt hem om de wereld beter te begrijpen. We zien hoe Owen zijn diploma haalt en volgen hem tijdens zijn eerste stappen in de volwassen wereld. Hij leert communiceren met de buitenwereld, en zijn ouders leren communiceren met Owen via animatiefilms. Inzet ouders In Life Animated lag de focus niet alleen op de stoornis autisme, maar juist op die onuitputtelijke inzet van de ouders van Owen. Om hun zoon uit de mist van autisme te trekken. Dankzij hun tomeloze inzet groeit Owen op tot een volwassene die zijn eigen plek vindt in de maatschappij. Autisme is bijzaak Tijdens de bijeenkomsten werden eigen ervaringen en oplossingen open gedeeld. Er kwamen discussies op gang en er was duidelijk verbinding met elkaar. Eén van de belangrijkste lessen is dat alle betrokken hulpverleners, onderwijs en gemeenten, beter moeten aansluiten bij de belevingswereld, de passie en interesse van het kind. Daniël, een jongen met autisme die ook aanwezig was, zij het heel treffend. ‘Autisme is bijzaak. Kijk liever naar de persoon zelf.’ Passie en talent Er werd kritisch gesproken over het ‘labelen’ van kinderen. Of de verbinding tussen onderwijs en zorg niet beter kan. Dat er gekeken moet worden naar de interesses en talenten, de passie van het kind als basis. Tegenover de standaarden van het systeem dat vaststelt waar een kind aan zou moeten voldoen. Een systeem waarin sommige kinderen door hun grote zorgbehoefte zich nauwelijks staande kunnen houden. En waar de eisen alleen maar worden verscherpt. Handel vanuit je hart, niet je dossier Een vaak gehoorde reactie tijdens de bijeenkomsten was: stel je als hulpverlener open voor een andere manier van kijken en denken. Vanuit je hart en niet het dossier. We zouden ouders meer moeten betrekken en met jullie in gesprek moeten gaan, versus óver jullie praten en beslissen. De focus leggen op het kind, niet alleen om doelen te stellen voor het aanleveren van vaardigheden en het verbeteren van gedrag. Maar juist om kwaliteiten uit te lichten en te benutten wat wel goed gaat. Geschikte vorm van onderwijs Wat ook vaak werd aangegeven: kijk naar het kind en de geschikte vorm van onderwijs, want het ene kind is het andere niet. En dat het ‘zomaar’ samenstellen van kleinere klassen binnen speciaal onderwijs, gevuld met kinderen met verschillende gedragsproblematiek, voor nog grotere problemen kan zorgen. Als deze kinderen hier dan uitvallen, welk middel rest ons dan nog? Achtergrond artikelen Wil je meer lezen over de bijeenkomsten? Van de filmvoorstellingen in Amsterdam, Rotterdam en Utrecht zijn artikelen geschreven waarin nog meer voorbeelden worden genoemd. Bron: iHUB