Hoe komen we tot een inclusieve samenleving?

Onze samenleving drijft op verwachtingen. Over wat je moet kunnen, hoe je je moet gedragen, wat je moeten presteren en hoe je eruit moet zien. Wij onderzoeken wat nodig is voor een inclusieve en ontwikkelingsgerichte houding in de hele samenleving, waar ook mensen met autisme baat bij hebben.

Die druk begint al op heel jonge leeftijd. Tot in detail is uitgeplozen welk gedrag een kind 'gemiddeld' op welk moment laat zien. Daarbij gaat het ook over sociaal gedrag, zoals aankijken, glimlachen, zwaaien. Past het niet in het gemiddelde patroon, dan volgt het stempel ‘afwijkend’. En begint de druk tot aanpassing. Dit gaat door in de schooltijd, maar ook op het werk, in de vrije tijd, op sociale media - in de hele samenleving. 

Is dat erg?

Ja dat vinden wij wel. Er zitten impliciete aannames achter. Een aanname dat er normale en afwijkende mensen zijn. Een onrechtvaardige en onnodige tweedeling, want iederéén verschilt van elkaar. Een aanname dat gedrag alles zegt over een persoon. En dat gedrag maakbaar is zonder de persoon schade toe te brengen. 

Maar als we mensen voortdurend in een vooropgesteld plaatje willen passen, zien we iets heel waardevols over het hoofd: de eigen aandacht, intenties en innerlijke belevingswereld van die persoon. Oftewel: het recht om jezelf te zijn en het recht om tot eigen expressie te komen. 

Vergaande druk om aan de norm te voldoen

De druk om te presteren, aan (sociale) normen te voldoen en steeds sneller te reageren in een steeds complexere samenleving brengt mensen in de problemen. Het kan leiden tot stress, burnout en allerlei onverklaarde lichamelijke en psychische klachten. We zien dit als het ware uitvergroot bij mensen met autisme. Maar een veel grotere groep worstelt hiermee, naar schatting 1 op de 5 mensen.  Dat zijn 3,5 miljoen Nederlanders!

Het is hoog tijd voor verandering

We zouden graag de hele samenleving veranderen. Iedereen meer ruimte geven om zichzelf te zijn en zich op zijn eigen manier te ontwikkelen. Maar we moeten ook realistisch zijn. Dus we beginnen op plekken waar de maatschappelijke druk vooral gevoeld en/of gevoed wordt. Met mensen met autisme die tegen grenzen aanlopen, laten zien waar systemen knellen en wat stereotype beelden met ze doen. En met professionals die de huidige systemen zat zijn, zoals een groeiende groep (huis)artsen, scholen en hulpverleners.  

Wat gaan we doen?

  1. We onderzoeken hoe de samenleving 'inclusie' en 'diversiteit' invult en in hoeverre dat schuurt met werkelijke gelijkwaardigheid tussen mensen. 
  2. We onderzoeken hoe standaardisering en continue verwachtingen in de samenleving de ontwikkeling van mensen beïnvloedt, in het bijzonder mensen met autisme. En hoe dat leidt tot aanpassing en uitsluiting. Hiervoor doen we een praktijkonderzoek. 
  3. We gaan stereotype beelden van autisme in de samenleving doorbreken, bijvoorbeeld met een campagne. 
  4. We stimuleren kennisuitwisseling tussen professionals, zoals huisartsen, docenten, beleidsambtenaren, bestuurders, politici, levensloopbegeleiders, hrm en werkgevers
  5. We gaan het beeld van autisme bij beslissers beïnvloeden: media, politiek, opinion leaders